𝚎𝚏𝚘𝚛𝚒𝚢𝚊

اسم اصلی این شعر در کتاب «هشت کتاب»، «در قیر شب» میباشد؛ اثری از روانشاد سهراب سپهری.

دیرگاهی است در این تنهایی 

رنگ خاموشی در طرح لب است. 

بانگی از دور مرا میخواند، 

لیک پاهایم در قیر شب است. 

رخنه ای نیست در این تاریکی: 

در و دیوار به هم پیوسته 

سایه ای لغزد اگر روی زمین

نقش وهمی است ز بندی رسته. 

نفس آدم ها 

سر به سر افسرده است. 

روزگاری است در این گوشهٔ پژمرده هوا

هر نشاطی مرده است. 

دست جادویی شب 

در به روی من و غم می بندد. 

میکنم هر چه تلاش، 

او به من میخندد.

نقش هایی که کشیدم در روز، 

شب ز راه آمد و با دود اندود. 

طرح هایی که فکندم در شب، 

روز پیدا شد و با پنبه زدود. 

دیرگاهی است که چون من همه را 

رنگ خاموشی در طرح لب است. 

جنبشی نیست در این خاموشی: 

دست ها، پا ها در قیر شب است...

⁦◉